Witam na stronie poświęconej nowym technologiom i szeroko rozumianej nauce. Poniżej pierwszy artykuł dotyczący dźwięku cyfrowego.

Zapraszamy



Płyta kompaktowa była chyba pierwszym ogólnodostępnym zastosowaniem techniki cyfrowej. Do wczesnych lat osiemdziesiątych najpopularniejszą formą zapisu muzyki była płyta winylowa. Nacięto na niej spiralną ścieżkę, w której były niewielkie wybrzuszenia i wgłębienia. Po ścieżce poruszała sie igła adaptera, jednocześnie odchylając się w górę i w dół, zgodnie z kształtem dna ścieżki. Ten pionowy ruch igły był zamieniany na sygnał elektryczny, który następnie był wzmacniany i przekazywany do głośników.

Płyta kompaktowa jest zupełnie innego rodzaju nośnikiem muzycznym. Dźwięk najpierw przekształca się w procesie próbkowania w sygnał cyfrowy. a następnie na zera i jedynki. Sama płyta jest odbijającą światło powierzchnią powleczoną plastykową warstwą ochronną. Podczas procesu wytwarzania płyty na jej powierzchni wypalane są mikroskopijne wgłębienia odpowiadające zerom i jedynkom. Na pojedynczej płycie zmieści się ponad 3 miliardy pojedynczych bitów - cyfr systemu dwójkowego. Cyfry te są odczytywane za pomocą wiązki światła laserowego. Oświetlamy nim powierzchnię wirującej płyty, a wgłębienia i wypukłości odbijają światło w odmienny sposób. Odbite światło jest odbierane i przetwarzane na cyfrowy sygnał elektryczny, który następnie można zamienić na sygnał analogowy. Ten, po odpowiednim przetworzeniu, jest prawie identyczny z dźwiękiem, który posłużył do stworzenia zapisu na płycie.

Płyta kompaktowa musi obracać się znacznie szybciej niż jej winylowa poprzedniczka, gdyż teraz odtwarzacz musi w ciągu sekundy odczytać i przetworzyć znacznie większą ilość informacji. Płyty kompaktowe mają wiele zalet.